“Вось так мы і жывём, працуем і адпачываем”
З песняй па жыцці

В нашей классической рубрике «Белая Русь» в лицах» мы хотим предложить вам небольшой рассказ о творческой, увлекающейся женщине из города Березино Минской области.   Зовут ее Тамара Демешкевич. Автор, Юлия Букель, написала о своей героине на белорусском языке.

Мы решили ничего в юлином тексте не менять. Осталось лишь рекомендовать его к прочтению.

От редакции

Там, дзе яна, заўсёды свята, гучаць чуллівыя, звонкія, знаёмыя з дзяцінства песні, якія ўсе падпяваюць. Яе галоўныя “сябры” – музычныя інструменты (акардэон, баян, гармонік, гітара…), шчырая ўсмешка і бадзёры настрой.

Слухаючы яе моцны, прыгожы, багаты адценнямі голас, якому скараецца любая вышыня, здаецца, што ў гэтай жанчыны на 100 % “песенная” душа. Так, гутарка ідзе пра кіраўніка гуртка аддзялення дзённага знаходжання для людзей з абмежаваннымі магчымасцямі і пажылога ўзросту Бярэзінскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Тамару Іванаўну Дземяшкевіч.

Тамара Іванаўна — натура энер­гічная, не можа доўга ўседзець на адным месцы… Пастаянна некуды спяшаецца, прыдумляе штосьці новае, цікавае, незвычайнае са сваімі “вучнямі”.

­ Дзіўна, але ў дзяцінстве яна нават і не думала, што музыка стане для яе працай. Марыла стаць журналістам, друкавался ў розных перыядычных выданнях. Але пасля 8 класа паступіла ў Мінскае культурна­асветніцкае вучылішча на харавое дырыжыраванне.

­ «Напэўна, любоў да музыкі, музычных інструментаў перайшла мне ад бацькі, які добра граў на гармоніку», ­ - гаворыць жанчына. ­

Экзамены ў вучылішча вытрымала, нягле­дзячы на тое, што не выгаворвала літару “р”. Сказалі толькі, што неабходна папрацаваць з лагапедам. А ў 1982 годзе ўжо была студэнткай Мінскага інстытута культуры (факультэт метадычнай культурнай работы).

Т.І. Дземяшкевіч мясцовая, з вёскі Дулебы, таму пасля вучобы вярнулася на родную Бярэзіншчыну, дзе сёння яе ведаюць многія. Бо працавала і загадчыцай   клуба   ПМК-­182, і музычным кіраўніком у дзіця­чым садку №3 г. Беразіно, на спіртзаводзе… Пасля гэтага 6 гадоў яна кожны дзень імчала ў любое надвор’е з Беразіно ў Міхалёўскі сельскі клуб­-бібліятэку.

А калі пры тэрытарыяльным цэнтры адкрылі новае аддзяленне, Тамару Іванаўну запрасілі ўзначаліць музычны гурток для пажылых людзей “Нам года не беда”.


У рады грамацкага аб’днання “Белая Русь” Тамара Іванаўна ўвайшла не так даўно – ў 2016 годзе. Адразу адазвалася на гэту прапанову, бо ведала, што яе дзейнасць не застанецца незаўважанай, і яна сябе праявiць як актыўны, дзейны і энергічны чалавек.

Гурток “Нам года не беда” аб'ядноўвае валанцёраў так званага сярэбранага ўзросту. Усе яго члены з задавальненнем падтрымліваюць аб'яднанне «Белая Русь». Яны прымаюць актыўны ўдзел у розных мерапрыемствах, акцыях, выязжаюць з канцэртамі падчас святаў, а таксама да хлебаробаў у час пасяўной і ўборачнай кампаніі.

Наш дэвіз гучыць так: “Калі гледачы не могуць прыйсці да нас, то мы ідзем да іх, арганізоўваем выязныя святы”, - гаворыць жанчына.

Сама Тамара Іванаўна не застаецца абыякавай і да важных падзей у нашай дзяржаве. Заўсёды прымае актыўны ўдзел у выбарчай кампаніі. Таксама з гуртком “Нам года не беда” арганізоўвае канцэрты на выбарчых ўчастках.

­ “Наш гурток існуе нядаўна, але ўжо ёсць што паказаць, бо ў маіх “вучняў” гараць вочы, у іх ёсць неверагоднае жаданне навучыцца чаму­ небудзь новаму. Мы і спяваем, і ладзім імпрэзы ў дні імяніннікаў, розныя конкурсы, і нават падарожнічаем. Упэўнена, усім падабаецца, ­— з усмешкай расказвае Тамара Іванаўна. ­ — Дарэчы, заняткі музыкай, спевамі не толькі падымаюць настрой, але і для здароўя карысныя”.


Пра тое, што Тамара Іванаўна віртуозна валодае голасам і музычным інстументам, ведаю не па чутках, бо бачыла на свяце, прысвечаным Дню маці, як яна скарае слухачоў спевам і акампанаваннем. Тады прысутныя ажыўлена і горача сустракалі яе, разам спявалі знаёмыя песні, апладысменты доўга не сціхалі. І нядзіўна, што за такое шматграннае музычнае жыццё ў Тамары Іванаўны вялікая колькасць узнагарод, грамат, падзячных лістоў рознага ўзроўню.

Аказалася, што ўсе члены сям’і Дземяшкевіч апантаныя музыкай, таленавітыя, а яшчэ ­ любяць рыбалку. З будучым мужам Тамара Іванаўна пазнаёмілася на адным са студэнцкіх вечароў. 


Сёння Віктар Францавіч працуе інспектарам у энерганаглядзе, а ў вольны час любіць узяць у рукі гітару. Дачка Таццяна працуе ў Мінску настаўніцай геаграфіі і біялогіі, але ажыццявіла мару маці і ў школьныя гады скончыла музычную школу па класе баяна.

Сын Яўген, як і бацька, па адукацыі інжынер­-энергетык, зараз прафесійна займаецца паркурам, спрабуе сябе ў якасці каскадзёра – здымаецца ў фільмах…

Яшчэ Тамара Іванаўна шчаслівая бабуля ўнучкі Ганначкі і ўнука Цімуркі. Магчыма, дзяўчынка і хлапчук таксама будуць “музычнымі”!


­“Неяк аднойчы муж, заядлы рыбак, прапанаваў і мне адправіцца з ім на рыбалку. Як кажуць, “новичкам везет”, — распавядае Тамара Іванаўна. ­ — Тады я злавіла сваю першую рыбу, і з таго часу рыбалка – гэта наша агульнае захапленне, “хвароба”, азарт. Гэта ж такі адрэналін, калі бярэш у рукі вуду, ловіш рыбу, здымаеш яе з кручка. Сэрца калоціцца, бо баішся, каб не сарвалася і не ўцякла. Вось так мы і жывём, працуем і адпачываем – адной вялікай дружнай, “культурнай”, музычнай сям’ёй”.


Юлія БУКЕЛЬ.

Комментарии
Комментировать
Районные и городские организации
Брестская область Гродненская область Минская область Витебская область Могилевская область Гомельская область Минск
Организации минской области
Организации Витебской области
Организации Могилевской области
Организации Гомельской области
Портал Президента Республики Беларусь
www.president.gov.by
Информационный ресурс для людей, столкнувшихся с проблемой наркомании
pomogut.by
Белорусский республиканский союз молодежи
brsm.by
Национальный правовой портал Республики Беларусь
www.pravo.by
Палата представителей
www.house.gov.by
Министерство информации Республики Беларусь
www.mininform.gov.by
Белорусское телеграфное агенство
www.belta.by